Αρχείο για Νοέμβριος, 2010

Αναλυτικές οδηγίες για τους 3 πρώτους μήνες

Το Υπουργείο Εσωτερικών διοργάνωσε διημερίδα επιμόρφωσης των νέων αυτοδιοικητικών αρχών που προέκυψαν από τις εκλογές του Νοεμβρίου 2010. Για όσους ενδιαφέρονται για μεγαλύτερη ενημέρωση αυτή υπάρχει στην ιστοσελίδα του υπουργείου (www.ypes.gr). Η θεματολογία που υπάρχει επεξεργασμένη θα βοηθήσει πολύ τις νέες δημοτικές αρχές αλλά και όλους τους εμπλεκόμενους και περιλαμβάνει τις παρακάτω ενότητες:

Καλό διάβασμα για τους ενδιαφερόμενους συμπολίτες

«Στέλλα, φύγε, κρατάω μαχαίρι»,  η ατάκα που έγραψε περισσότερο στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στα 85 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας. Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε το 1924, στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας, στην Φωκίδα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.

Έκανε την παρθενική του εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1944 στην ταινία «Χειροκροτήματα» του Γ. Τζαβέλα και σχεδόν μια δεκαετία αργότερα ενσάρκωσε τον ρόλο του Μίλτου στην «Στέλλα» του Μ. Κακογιάννη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο έργο «Νυφιάτικο Τραγούδι».

Έπαιξε επίσης σε μερικές από τις ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφους όπως η «Μαγική Πόλη» του Ν. Κούνδουρου και τα «Κόκκινα Φανάρια» του Β.Γεωργιάδη, καθώς και στο «Ποτέ την Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν.

Στην τηλεόραση έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1975 συμμετέχοντας στη μεταφορά στη μικρή οθόνη του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ν. Καζαντζάκη.

Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την ερμηνεία του στις ταινίες Με την Λάμψη στα Μάτια και Πυρετός στην Άσφαλτο.

Όλοι θα τον θυμούνται ως έναν πολύ υπερήφανο άνθρωπο, που απέφευγε τα φλας της δημοσιότητας και τις δεξιώσεις. Δεν έδωσε ποτέ συνέντευξη κι αυτό ήταν στάση ζωής. Στο απόγειό της δόξας του οι μοναδικοί άνθρωποι που εμπιστευόταν και έκανε παρέα μαζί τους ήταν η Μελίνα Μερκούρη, ο Ζυλ Ντασσέν, που τον ανακάλυψε στο γαλατάδικο του πατέρα του και τον έχρισε πρωταγωνιστή, η Δέσπω Διαμαντίδου και ο Τίτος Βανδής. Η περηφάνια που επιδείκνυε ο Φούντας ενοχλούσε τη Μελίνα που συχνά έλεγε: «Λέω στον Γιώργο τι να κάνω για εκείνον, κι αυτός δεν θέλει τίποτα, αλλά ούτε ποτέ μου ζήτησε τίποτα». Αυτά συνέβαιναν, όταν η Μελίνα Μερκούρη ήταν υπουργός Πολιτισμού.

Ταινίες που έπαιξε

Λεβέντες της Θάλασσας (1997)

Μολυσμένα ύδατα (1987)

Το κορίτσι της Μάνης (1986)

17 Σφαίρες για έναν Άγγελο (1981)

Έξοδος Κινδύνου (1980)

Ο μεγάλος Ένοχος (1970)

Η Λεωφόρος της Προδοσίας (1969)

Ο Αντάρτης του Βάλτου (1969)

Ο Πρόσφυγας (1969)

Πολύ αργά για Δάκρυα (1968)

Πυρετός στην Άσφαλτο (1967)

Τρούμπα `67 (1967)

Με τη Λάμψη στα Μάτια (1966)

Ο Ψαρόγιαννος (1966)

Οι Στιγματισμένοι (1966)

Επαναστάτης (1965)

Αλέξης Ζορμπάς (1964)

Ανεμοστρόβιλος (1964)

Κραυγή (1964)

Ο Κράχτης (1964)

Το Κορίτσι της Κυριακής (1964)

Αμέρικα Αμέρικα (1963)

Ζήλεια (1963)

Κάθαρμα (1963)

Πολιορκία (1963)

Τα κόκκινα Φανάρια (1963)

Η μεγάλη Θυσία (1962)

Προδομένη Αγάπη (1962)

Η Κατάρα της Μάνας (1961)

Αν ήξερες Παιδί μου (1960)

Αντίο Ζωή (1960)

Η Αυγή του Θριάμβου (1960)

Λύτρωσέ με Αγάπη μου (1960)

Πόθοι στα Στάχυα (1960)

Ποτέ την Κυριακή (1960)

Η Ζαβολιάρα (1959)

Γαλήνη (1958)

Γερακίνα (1958)

Η Λίμνη των Πόθων (1958)

Μόνο για μια Νύχτα (1958)

Άσσοι του Γηπέδου (1956)

Το Κορίτσι με τα Μαύρα (1956)

Μαγική πόλη (1955)

Στέλλα (1955)

Ανοιχτή Θάλασσα (1954)

Γυναίκες δίχως Άντρες (1954)

Ο Άνεμος του Μίσους (1954)

Το Κορίτσι της Γειτονιάς (1954)

Η μαύρη Γη (1952)

Νεκρή Πολιτεία (1951)

Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)

Χειροκροτήματα (1944)

Τηλεόραση

Γόβα στιλέτο (1993)

Κούρσα του θανάτου (1982)

Έξοδος κινδύνου (1978)

Γαλήνη (1976)

Κατοχή (1973)

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975)

Στον αργαλειό του φεγγαριού (1985)

Η λατέρνα

Στίχοι: Άγγελος Τερζάκης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μαίρη Λω
Άλλες ερμηνείες: Μελίνα Μερκούρη

Στα πλάνα ο Γιωργος Φούντας

Κάθε που βραδιάζει στη μικρή τη γειτονιά
μ’ ήλιο ή με χαλάζι με νοτιά και με χιονιά
έρχεται ν’ αράξει μάθε του έρωτα φονιά
μια λατέρνα κούτσα-κούτσα στη γωνιά.

Γλυκόλαλη, γλυκόλαλη λατέρνα στη βραδιά
σαν το πουλί, σαν το πουλί φτεροκοπάει η καρδιά.
και ξανανθίζει στη μαραμένη τη γειτονιά
ξεγελασμένη μεσ’ στο χειμώνα κι η λεμονιά.

Σ’ ένα δρόμο σ’ ένα στενό, μες
στο σύθαμπο το γαλανό
έχουν στήσει τώρα φωλιά
του Παραδείσου θαρρείς τα πουλιά.

Γλυκόλαλη, γλυκόλαλη λατέρνα στη βραδιά
σαν το πουλί, σαν το πουλί φτεροκοπάει η καρδιά.
και ξανανθίζει στη μαραμένη τη γειτονιά
ξεγελασμένη μεσ’ στο χειμώνα κι η λεμονιά.

Από την ταινία ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (1960)


Σήμερα εορτάζεται στο Γοργοπόταμο, όπως και σε όλη τη χώρα, η Ημέρα της Εθνικής Αντίστασης, που καθιερώθηκε με το άρθρο 10 του νόμου 1285/82, ως ελάχιστος φόρτος τιμής σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν ή έπεσαν ηρωικά στη μάχη κατά των στρατευμάτων κατοχής τη περίοδο 1941-1944.

Η επιχείρηση στο Γοργοπόταμο (στις 25 Νοεμβρίου του 1942), πραγματοποιήθηκε από αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα, με τη συνεργασία Άγγλων πρακτόρων, ήταν μία από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη την περίοδο του 2ου παγκοσμίου πολέμου, επελέγη ωστόσο να σηματοδοτήσει ολόκληρη την Αντίσταση του ελληνικού λαού και εξαιτίας του ενωτικού χαρακτήρα της: ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που οι αντιστασιακές δυνάμεις στη χώρα είχαν δράσει από κοινού ενάντια στον ξένο κατακτητή. Οι κατακτητές σε αντίποινα εκτέλεσαν συνολικά 14 πατριώτες εκ των οποίων 7 στα κατεστραμμένα βάθρα της γέφυρας.

Χρόνια αργότερα κατά τον εορτασμό της επετείου στις 29 Νοεμβρίου 1964 σημειώθηκε ένα αιματηρό περιστατικό. Από την ανατίναξη μιας ξεχασμένης βόμβας σκοτώθηκαν 13 και τραυματίστηκαν 45 άνθρωποι.

Η ανωτέρω μάχη-σταθμός της αντιστασιακής δράσης στην Ελλάδα, αποτελεί ταυτόχρονα, χάρη στον ενωτικό της χαρακτήρα, φωτεινό παράδειγμα για τις επερχόμενες γενιές.



Φτάσαμε λοιπόν σήμερα μαζί με τον νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση να έχουμε νέο Δήμο στην περιοχή μας το Δήμο ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ. Για την μετάβαση στη νέα εποχή χρειάζονται συστηματικά βήματα, γρήγορες ενέργειες και αρκετή δουλειά. Έτσι λοιπόν ετοιμάζεται από τους αρμοδίους ένα συνολικό σχέδιο για τους Δήμους (οδικός χάρτης μάλλον το όνομά του),το οποίο πρέπει να εξειδικευτεί από την νέα διοίκηση, από πληροφορίες αυτό θα περιλαμβάνει τις εξής δράσεις:

  • – Μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 2010 πρέπει να ρυθμιστεί η καταβολή των αποδοχών των υπαλλήλων για τον Ιανουάριο του 2011, καθώς και ο τρόπος διαχείρισης των τραπεζικών λογαριασμών μισθοδοσίας των υπαλλήλων (και αυτών που μετατάσσονται).
  • -Μέχρι τις 3 Ιανουαρίου θα πρέπει να έχουν δημιουργηθεί οι φάκελοι των υπαλλήλων που εθελοντικά μετατάσσονται από τις νομαρχίες στους δήμους.
  • -Μέχρι τις 9 Ιανουαρίου θα αναδειχτεί από το δημοτικό συμβούλιο με πλειοψηφία 2/3 η νεοσυσταθείσα Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης που θα λειτουργεί ως γνωμοδοτικό όργανο(άρθρο 76).
  • – Μέχρι τις 10 Ιανουαρίου θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η κατάταξη των υπαλλήλων των καταργούμενων δήμων στο νέο Δήμο ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ.
  • – Μέχρι τέλος Ιανουαρίου θα πρέπει να αποφασίσουν τα δημοτικά συμβούλια για τη μεταφορά πλεονάζοντος προσωπικού των επιχειρήσεων που προσαρμόστηκαν.
  • – Μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου ο νέος δήμος μπορεί να υποβάλει ύστερα από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου αίτημα για μετάταξη πρόσθετου προσωπικού από τις καταργούμενες νομαρχίες.
  • -Μέχρι 28 Φεβρουαρίου θα πρέπει να γίνει συγχώνευση των δύο κοινωφελών επιχειρήσεων και διαφόρων νομικών προσώπων (άρθρα 109 και103)

Εκτός από τις προαπαιτούμενες άμεσες δράσεις περιλαμβάνονται και οι μεσομακροπρόθεσμες ενέργειες με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών, οι οποίες είναι:

 

  1. Συγκρότηση οργάνων και ανάθεση των αρμοδιοτήτων, δηλαδή θα πρέπει να εκλεγούν προεδρεία, να ορισθούν αντιδήμαρχοι, να συγκροτηθούν επιτροπές, να επιλεγεί εντός δύο μηνών ο Συμπαραστάτης του Δημότη (άρθρο 77).
  2. Η σημαντικότερη προθεσμία είναι η 28η Φεβρουαρίου, καθώς μέχρι τότε θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η απογραφή πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων του νέου Δήμου,καθώς και των υποχρεώσεων, απαιτήσεων και των διαθέσιμων χρημάτων (άρθρο 267).
  3. Εντός του πρώτου τριμήνου θα πρέπει να έχει ψηφιστεί το Τεχνικό Πρόγραμμα, το Ετήσιο Πρόγραμμα Δράσης του δήμου για το 2011, ο ετήσιος προϋπολογισμός ενώ παράλληλα θα ξεκινούν οι διαδικασίες κατάρτισης του Επιχειρησιακού προγράμματος του δήμου.
  4. Επιπλέον μέχρι τις 30 Μαΐου πρέπει ο νέος δήμος να αρχίσει τις διαδικασίες κατάρτισης απολογισμού και ισολογισμού (άρθρο 267)των συνενούμενων δήμων.
  5. Διαχείριση αρμοδιοτήτων – Πληροφόρηση δημοτών. Οι νέες αρμοδιότητες θα ασκούνται άμεσα,ενώ μέχρι 31/3 θα εγκριθεί χάρτα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των δημοτών, ενώ θα εκδοθεί και θα μοιραστεί ο Οδηγός του Δημότη (άρθρο 63) σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή.
  6. Λειτουργική Ενοποίηση και Μετάπτωση Πληροφοριακών Συστημάτων. Για παράδειγμα, μέχρι τις 31/3 θα πρέπει να συνενωθούν οι βάσεις δεδομένων των δημοτολογίων και να υπάρξει ενιαία αρίθμηση των οικογενειακών μερίδων.
  7. Συγχώνευση και κατάργηση Νομικών Προσώπων και Επιχειρήσεων των δύο δήμων. Μέσα σε δύο μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων τους δήμοι και περιφέρειες θα πρέπει να προχωρήσουν με αποφάσεις των συμβουλίων τους στις απαραίτητες συγχωνεύσεις π. χ. σχολικών επιτροπών, ΚΑΠΗ, ΠΠΙΕΔ, κλπ.
  8. Μέχρι και το τέλος Μαρτίου θα πρέπει να συγκροτηθεί και το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών.

 

Στην εφαρμογή όλων αυτών και άλλων που δεν περιελήφθησαν στην παραπάνω καταγραφή εργασιών ενδεχομένως να προκύψουν πολλές αλλαγές, τόσο στις ημερομηνίες όσο και στις διαδικασίες. Κουράγιο στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε σε “περιβάλλον” μνημονίου.

 

Κώστας Ευαγγελινός

 

 

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στη ίδρυση μιας τράπεζας;»

Brecht, από την όπερα της Πεντάρας

 

… Κοιτά ξτε, όλη η Ελλάδα κινείται με δανεικά. Είτε πρόκειται για στεγαστικά,είτε πρόκειται για καταναλω τικά, για επιχειρηματικά δάνεια ή για δάνεια διακοπών, τα δάνεια είναι ο μόνος μοχλός που κινεί την ελληνική αγορά. Οι τράπεζες κρατάνε σε ο μηρία πάνω από τους μισούς Έλληνες. Τώρα μάλιστα με την κρίση η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Σε κανένα όμηρο δεν αρέσει η ομηρία του. Προσπαθεί καταρχήν να απαλλαγεί, αλλά όταν δεν μπορεί, δεν του μένει παρά μόνο η εκδίκηση. Συνεπώς, ψάχνετε από τη μισή Ελλάδα για να βρείτε ποιος όμηρος εκδικήθηκε. Το θεωρείτε εύκολο;”

Ο συγγραφέας που αγαπά ιδιαίτερα τη Νέα Φιλαδέλφεια*, μετά το επιτυχημένο του βιβλίο “Παλιά πολύ παλιά”, φέρνει ξανά στην επικαιρότητα τον αστυνόμο Κώστα Χαρίτο στο τελευταίο αστυνομικό του μυθιστόρημα “Ληξιπρόθεσμα Δάνεια”. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της τριλογίας με τίτλο η “Τριλογία της Κρίσεως”, όπου διαπραγματεύονται την κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ο ‘Ελληνας.

Με αφορμή μια πτυχή της σημερινής πραγματικότητας, και συγκεκριμένα τον υπερδανεισμό των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων ,που με τη γενικότερη κρίση γίνεται δυσβάστακτος βρήκα έναν έμμεσο τρόπο να αναφερθώ σε αυτή, προτείνοντάς σας το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη “Ληξιπρόθεσμα Δάνεια”. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα επιθυμούσα οι τραπεζίτες να έχουν την τύχη που τους επιφυλάσσει ο συγγραφέας στο βιβλίο του…

Δανείζομαι την περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Τα “Ληξιπρόθεσμα Δάνεια” αρχίζουν με ένα χαρούμενο γεγονός. Ο αστυνόμος Χαρίτος παντρεύει την κόρη του. Η χαρά του κρατάει όμως, λίγο. Γιατί στις επόμενες μέρες εμφανίζεται ένας δολοφόνος που σκοτώνει τραπεζικούς και ανθρώπους του χρήματος. Σαν να μην έφτανε αυτό η Αθήνα γεμίζει με αφίσες που προτρέπουν όσους χρωστάνε στις τράπεζες να μην πληρώνουν τις δόσεις των δανείων και τις πιστωτικές κάρτες τους. Επειδή ο άγνωστος δολοφόνος σκοτώνει και ξένους σε μια εποχή που το γόητρο της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ, ο Χαρίτος και η Ελληνική Αστυνομία τρέχουν και δε φτάνουν.

Καλή ανάγνωση…..(σας προτείνω να διαβάσετε όλα τα βιβλία του Μάρκαρη με χρονολογική σειρά).

* Ο αστυνόμος Χαρίτος έχει ένα αριστερό φίλο, τον Ζήση που ζει στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην οδό Εκάβης.


 

Αυτές τις ώρες, λίγο πριν την 37η επέτειο του Πολυτεχνείου, έρχονται στην μνήμη μου οι δώδεκα συμφοιτητές μου στην ΑΣΟΕΕ που το 1972 σήκωσαν το ανάστημά τους πιο μπροστά από εμάς και διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες μόρφωσης  με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες που δέχθηκαν από το χουντικό καθεστώς. Ζήταγαν η διοίκηση στον σύλλογο φοιτητών να εκλέγεται και να μην διορίζεται,όπως γινότανε από το 1968. Η σχετική προκήρυξη  (16/10/1972) έλεγε το εξής: «Έφθασε ηώρα για να κάνεις χρήση του αναφαίρετου δικαιώματος, να εκλέξεις «εσύ» τους αντιπροσώπους σου που θα σε εκφράζουν. Έφθασε η ώρα που θα αποφασίζειςεσύ για την λύση των προβλημάτων σου, που δυστυχώς είναι τόσα πολλά και παραμένουν χρόνια τώρα μέσα στο τέλμα της αδιαφορίας….»

Σήμερα 38 χρόνια μετά η ΑΠΟΧΗ και το ΛΕΥΚΟ έχουν πάρει την μορφή αντίστασης, που ως αποτέλεσμα έχει να αποφασίζουν άλλοι, ή μάλλον  οι λίγοι, για όλους εμάς. Έχουν μεγάλη πολιτική ευθύνη όσες οργανώσεις, κόμματα και επώνυμοι πολίτες προτρέπουν τους συμπολίτες μας ως δείγμα αντίστασης και αντίθεσης στην «εξουσία» να εκφραστούν στην εκλογική διαδικασία με την Αποχή και το Λευκό.

Σαν μια μικρή ανάμνηση  των φοιτητικών μας χρόνων, θα παραθέσω αποσπάσματα από κείμενα που έγραψαν διαχρονικά συμφοιτητές μου από την ΑΣΟΕΕ και δημοσιεύθηκαν σε ειδική έκδοση με τίτλο “Το Πολυτεχνείο Ζει; όνειρα, μύθοι, αλήθειες” (Εκδόσεις Λιβάνη, 2004) με την επιμέλεια του συμφοιτητή Δημήτρη Παπαχρήστου.


Τα καλύτερα μας χρόνια” – Νάντια Βαλαβάνη

“…Κοιτώντας όλη τη ζωή μας, δεν μπορούμε πια να τρέφουμε τη παλιά ψευδαίσθηση ότι εκείνα τα χρόνια μάς διαμόρφωσαν σε ό,τι είμαστε σήμερα. Γιατί, αλήθεια, τι είμαστε σήμερα;

Εκείνα τα χρόνια ήταν τελικά τα πιο σημαντικά για αυτά τα ίδια. Τα χρόνια που νιώθουμε ζωντανοί, όχι απλώς γιατί ήμασταν νέοι, αλλά επειδή η ζωή μας, όχι στη σφαίρα των αυταπατών, αλλά ουσιαστικά, πραγματικά, πρακτικά, είχε περιεχόμενο και αξία.

Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια.”

 

Να σηκώσουμε ένα νέο πανανθρώπινο μέτωπο…” – Στέλιος Παππάς

Η δολοφονία της ιστορικής μνήμης αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτισμικό έγκλημα.

Αυτό δυστυχώς έχει επιχειρηθεί όχι μόνο από το θίασο που δολοφονούσε και στο όνομα της 17ης Νοέμβρη υποδύονταν τους επαναστάτες, αλλά και από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ, από τις κρατικές αρχές και από όσους, δοθείσης ευκαιρίας, συνωστίζονται σε τηλεοπτικά παράθυρα για να αναλύσουν το φαινόμενο….

 

 

 

 

 

 

 

 

Του ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου

Ἀπὸ τὸ ὅτι, ὁρμώμενος, τὰ χρόνια περνοῦν γρήγορα
καὶ αὐτὸ τὸ βρίσκω πικρὸ καὶ ἄδικο
καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ ποιητὴς παλαιότερα Δικταῖος Ἄρης
ἐκράτησεν ὡς ἀφιλοκερδὴς τεχνίτης
στὴν πενιχρὴ ἀθανασία του
τὸν ἄλλοτε σπουδαῖο παίκτη τῆς ποδόσφαιρας
Ἠλία υἱὸν τοῦ Ὑφαντῆ -τοῦ Ὀλυμπιακοῦ Πειραιῶς-
τονίζοντας τὰ κάλλη του καὶ τὴν εὐμορφιά του
παράλληλα μὲ τὸν μακαρισμὸ εὐτυχισμένος (νά ῾ν᾿) ὁ Πειραιᾶς
ποὺ ἔχει φορτώσει τόσες ἀπ᾿ τὶς ἐλπίδες του
πάνω σὲ τέτοια ἀγόρια

θὰ ὑμνήσω καὶ ἐγὼ μὲ τὴ φτωχὴ τὴν πένα μου
τὸν ἰδιόρρυθμο πλὴν ὅμως φιλότιμο χαρακτῆρα
τοῦ παίκτου τῆς ΑΕΚ καὶ τῆς Ἐθνικῆς Χρήστου Ἀρδίζογλου.

Θὰ ὑμνήσω, γιατὶ τὸ παιδὶ αὐτὸ
ἀπὸ τὶς ταπεινὲς τὶς γειτονιὲς τοῦ Περισσοῦ προερχόμενο,
τῆς Ῥιζουπόλεως καὶ τῆς Σαφράμπολης,
ἦταν τὸ μόνο ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους
ποὺ παρὰ τὴν ὑπεροψία τῆς νεότητάς του
ἐκράτησεν ἑνὸς λεπτοῦ στα μυστικὰ σιγὴ
γιὰ ὅσους βετεράνους δὲν ἐπέτυχαν τὸ γκὸλ σὲ κρίσιμη στιγμή
ἀπορρίπτοντας ἔτσι ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο
μιὰ καὶ ἁγνόησε ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀθλητὲς
ποὺ τώρα βρίσκονται στο χῶμα.

Θὰ ὑμνήσω.

Γιατὶ τὸ παιδὶ αὐτὸ κατεβαίνοντας – ὅπως προεῖπα –
ἀπὸ τοὺς καλύτερους ἀέρηδες,
ἦταν τὸ μόνο που πάντα μὲ εὔστροφες κινήσεις
ἐπετύγχανε τὴν ἐκπόρθηση τῆς ἀντίπαλης ἐστίας
σὲ ξένα γήπεδα προπάντων
κάνοντας ἔτσι να ἀκουστεῖ ἀνὰ τὴν ὑφήλιο
τὸ ὄνομα τῆς μικρῆς πατρίδας μας
ἐνῶ συνάμα ἐχάριζε, λέγω ἐχάριζε,
μὲ τὴν πράξη του αὐτὴ
μία ὁλοφώτεινη νύχτα Χριστουγέννων
στοὺς ἀστέγους τῆς πλατείας Ὁμονοίας.

Ὤ, δὲν ἠμπορῶ νὰ φαντασθῶ τὸ γῆρας
στα ἀλογίσια πόδια τοῦ παίκτου Χρήστου Ἀρδίζογλου.

Δὲν ἠμπορῶ νὰ φαντασθῶ τὴν ὥρα
ποὺ τὰ παπούτσια του θὲ νὰ κρεμάσει θὰ φύγει ἀπὸ τὰ γήπεδα
θὰ σταδιοδρομήσει ὡς ἐπιχειρηματίας ἢ χωροφύλαξ ἔστω
καὶ θὰ βρεθεῖ ὑπὸ μετάθεσιν στὴν Ἀταλάντη.

Στὴν Ἀταλάντη καὶ πάλι λέγω
ὅπου τὸ παιδί του μὴ γνωρίζοντας ἀπὸ γήπεδα, «ἀστέγους»,
φιστίκια – ἀστέρια στὰ πανέρια τῶν μικρῶν τοῦ σινεμᾶ
θὰ γράφει στις ἐκθέσεις του·

«Ὁ πατέρας μου ἐγεννήθη εἰς τὴν Ἀθήνα.
Ἦλθε ἐδῶ λόγῳ τῆς φύσης τῆς δουλειᾶς του
ὅπου μεγάλωσα κι ἐγώ».

Τιμὴ καὶ δόξα στον παίκτη Χρῆστο Ἀρδίζογλου,
ποὺ θὰ σηκώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τελεσίδικα πιά
ὅπως οἱ τρελοὶ τοὺς ἐπιταφίους τῶν νεκροταφείων
τὴν ἀσήκωτη μοναξιά μας, καὶ θὰ φύγει.


Λίγα Λόγια…

Ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος επιμελήθηκε τη συλλογή «Εντός και εκτός έδρας» (εκδ. «Καστανιώτη»), μια ανθολογία του έργου Ελλήνων και ξένων ποιητών σε σχέση με τη στρογγυλή θεά και τους ήρωές της, επιχειρώντας να μας διαφωτίσει γι’ αυτή την ιδιαίτερη σχέση.

Το ποίημα διάβασε ο ίδιος ο ποιητής σε εκδήλωση που έγινε με αφορμή την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου και με πρωτοβουλία του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας τον Ιούνιο του 2010 σε μια προσπάθεια να «παντρέψει» το λαοφιλές άθλημα του ποδοσφαίρου με την λογοτεχνία, την εικαστική δημιουργία (είτε πρόκειται για ζωγραφική είτε για γελοιογραφία) και με την τέχνη εν γένει. Παρουσιάστηκαν ζωγραφικά έργα από τους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές Τάκη Οικονομόπουλο και Νίκο Σιμιγδαλά, γελοιογραφίες από 70 Βαλκάνιους Γελοιογράφους από 7 χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Σερβία, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Σλοβενία, Ρουμανία)και διαβάστηκαν ποιήματα και πεζά.

 

 

 

 

 

φώτο: Ο ποιητής Γ. Μαρκόπουλος με τον Χρ. Αρδίζογλου στην εκδήλωση τον Ιούνιο 2010.