Αρχείο για Μαρτίου, 2011

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης. Σύμφωνα με πληροφορίες, η κηδεία του θα γίνει το μεσημέρι της Πέμπτης από το B΄ νεκτοταφειο Αθηνών

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης νοσηλευόταν εδώ και περίπου 2 μήνες στην εντατική νοσοκομείου της Αθήνας, καθώς το χρόνιο πρόβλημα νεφρικής ανεπάρκειας που αντιμετώπιζε είχε επιδεινωθεί.

Η νεανική θεατρική ομάδα της Νέας Φιλαδέλφειας δουλεύει πάνω στο έργο του «Το μεγάλο μας τσίρκο» , το ανέβασμα του έργου θα αποτελέσει και ένα φόρο τιμής στον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης του Στεφάνου (1922) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Νάξο στις 3 Δεκεμβρίου του 1922.

Το 1935 η οικογένειά του έρχεται για μόνιμη εγκατάσταση στην Νίκαια. Στη κατοχή αναμείχθηκε στην αντίσταση αλλά όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς (1943) οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τις 5 Μαΐου 1945 οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.


Όταν γυρίζει στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν… «εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου». Αν και δεν ολοκλήρωσε γυμνασιακή μόρφωση έδειξε ιδιαίτερη αφοσίωση στο γράψιμο.

Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν «ο Χορός πάνω στα στάχυα» που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από το θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

Παντρεύτηκε την ηθοποιό Τάνια Σαββοπούλου.


Από τα θεατρικά του έργα τα πλέον γνωστά είναι «Έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Η Αυλή των θαυμάτων», «Ηλικία της νύχτας», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Γειτονιά των Αγγέλων», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Αποικία των τιμωρημένων», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Ο εχθρός λαός» και «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα».

Όλα τα έργα που παίχτηκαν

  • Χορός πάνω στα στάχυα – Θίασος Αδ. Λεμού, 1950
  • Έβδομη μέρα της δημιουργίας – Εθνικό Θέατρο, Β’ Σκηνή, 1955-56
  • Αυτός και το παντελόνι του και Κρυφή ζωή (μονόπρακτα) – Βασ. Διαμαντόπουλος, 1957
  • Η Αυλή των Θαυμάτων – Θέατρο Τέχνης, 1957-58
  • Η ηλικία της νύχτας – Θέατρο Τέχνης, 1958-59
  • Ο Γορίλας και η Ορτανσία – Θίασος Ε. Βεργή, 1959
  • Παραμύθι χωρίς Όνομα – Νέο Θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου 1959-60
  • Γειτονιά των αγγέλων – Θίασος Καρέζη, 1963-64
  • Βίβα Ασπασία – Θίασος Καρέζη, 1966-67
  • Οδυσσέα γύρισε σπίτι – Θέατρο Τέχνης, 1966-67
  • Αποικία των τιμωρημένων – Πειραματικό Θέατρο Ριάλδη, 1970-71
  • Ασπασία – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1971-72
  • Το μεγάλο μας τσίρκο – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1972-73
  • Το κουκί και το ρεβύθι – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1974
  • Ο εχθρός λαός – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1975
  • Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα – Θέατρο Τέχνης, 1976-77
  • Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού – Θέατρο Τέχνης, 1978-79
  • Ο μπαμπάς ο πόλεμος – Θέατρο Τέχνης, 1981
  • Ο αόρατος Θίασος – Εθνικό Θέατρο, 1988
  • Ο δρόμος περνά από μέσα – 1992

Έγραψε επίσης σενάρια κινηματογραφικών ταινιών κυριότερα των οποίων είναι:

Επίσης ο Ιάκωβος Καμπανέλλης συνέγραψε και το βιβλίο «Μαουτχάουζεν». Έργα του Ι.Κ. έχουν μεταφρασθεί και παιχτεί στην Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία και Σουηδία. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες «Ελευθερία» (1963-65), «Ανένδοτος» (1965-66) και από το 1975 στα «Νέα». Υπήρξε επίσης μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

πηγή: Wikipedia

Advertisements

Διάλεξα την σημερινή επετειακή ημέρα (190 χρόνια από το 1821) για να αναρτήσω αυτό το σχόλιο και να αναφερθώ στο έργο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», που ήταν το 1973 μια κραυγή για την απαλλαγή μας από το δικτατορικό καθεστώς.

Το έργο, το οποίο χαρακτηρίζεται ως σταθμός για το ελληνικό θέατρο, ανέβηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του ’73 στα χρόνια της δικτατορίας και οι παραστάσεις του ήταν στην ουσία οι μαζικότερες – μέχρι το Πολυτεχνείο – πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο καθεστώς.

Η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ήταν η ψυχή της παράστασης εκείνης. Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου. Τα σκηνικά  ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.

Στις μέρες μας, ξαναζούμε το μεγάλο μας τσίρκο, από άλλη οπτική γωνία, με τις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, τον τυχοδιωκτισμό, την ξενομανία, τις οικονομικές κρίσεις και τις πελατειακές σχέσεις να έχουν αντικαταστήσει τα πρόσωπα και τα γεγονότα που πραγματεύεται το θεατρικό κείμενο.

Το έργο είναι ένα καλό «εφόδιο» για να προσεγγίσουμε  τις προκλήσεις των καιρών και να ξεφύγουμε από τους καιροσκόπους, που με εθνικιστικές κορώνες στα τηλεοπτικά παράθυρα και επικίνδυνες  ομιλίες ανήμερα της εθνικής εορτής  δυναμιτίζουν το μέλλον. Έχουμε ανάγκη από ρεαλιστικές και εφικτές προτάσεις απεγκλωβισμού από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό τον οποίο υφιστάμεθα.

«Όσα κι αν πω κι ότι κι αν δείτε να μη μου παραξενευτείτε….Όσα χωράνε στην αλήθεια δεν τα βαστάν τα παραμύθια»…Ιάκωβος Καμπανέλλης


Με μεγάλη όρεξη η Νεανική Θεατρική Ομάδα της Νέας Φιλαδέλφειας έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό τις πρόβες πάνω στο έργο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», που  αποτελεί μια φιλόδοξη προσπάθεια,  με ορισμένες αναγκαίες προσαρμογές, στο πασίγνωστο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη στον οποίο ευχόμαστε να ξεπεράσει τα σοβορά προβλήματα υγείας που έχει.

Οι «σκηνές» του έργου, άλλοτε περισσότερο σατιρικές, άλλοτε στοχαστικές αλλά πάντοτε αιχμηρές, που στην προσπάθεια να εξιστορήσουν τις ταλαιπωρίες του ελληνικού κράτους, περνούν από τον ερχομό του Όθωνα και την επανάσταση του 1843 στον ατυχή πόλεμο του1897 και από το Βενιζέλο και τη Μικρά Ασία στην Κατοχή για να καταλήξουν στο πυκνό και δραματικό «Γκραν Φινάλε», τα «Επινίκια».

Για τρίτη χρονιά η νεανική θεατρική ομάδα του Πνευματικού Κέντρου συνεχίζει την δραστηριότητά της με κινητήριο μοχλό την κ. Πελαγία Βουτζουλίδου που βρίσκεται όλο αυτό το διάστημα κοντά στα παιδία με άριστα αποτελέσματα και προετοίμαζοντας το έργο από τον Οκτώβριο του 2010. Είναι αξιοσημείωτο ότι μια άλλη νεανική θεατρική ομάδα , τότε, του Δήμου μας ανέβασε με μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το ίδιο έργο. Οι πρόβες γίνονται κάθε Κυριακή στο 3ο Δημοτικό Σχολείο.

The Typewriter Leroy Anderson Martin Breinschmid with Strauß Festival Orchestra Vienna

Χωρίς λόγια για τις μεγάλες και μικρές στιγμές που ζούμε, αρκούν οι στοίχοι.

Δεν αντέχω πια να σε βλέπω έτσι γείτονα –
Κάποτε ορκιζόμουν ότι θα σε γλίτωνα –
κι όμως λυγίσαμε, κοιτά πως γείραμε –
Αντί δυο ζωές, δυο φάσκελα πήραμε –

Όταν χορταίνουν οι ποιητάδες,
αλλάζουν ρότα κι όλες οι αράδες
που ξεφουρνίζανε·
Κάποιοι βαθαίνουν στον μικρό τους εαυτό.

κρυφοαπαγκιάζουνε σε μέρη κρύα
και καλοπιάνουνε την ιστορίαμε όσα βρίζανε.
Κι είναι γνωστό το παιχνίδι αυτό…

Όταν σωπαίνουν τραγουδιστάδες,
σιχαίνομαι όλες τις Έλλάδες
που εσύ φαντάστηκες·
Μα τι να κάνω πια δε μπορώ.

κι αν σ’ αβαντάρουνε πάλι παράδες,
ζήτα συγνώμη απ’ τις μανάδες,
αφού ξεθάφτηκες.

Γύρω μου βλέπω σκουπίδια σωρό.

Όταν στεγνώνουνε τα πινέλα,
βγάζει ο χρόνος τη μασέλα
κι ανακουφίζεται –
Κι ο κόσμος μοιάζει τυφλός,

όσο ο ζωγράφος στη μοναξιά του
αγγίζει λίγο το μουσαμά του
κι αυνανίζεται.
απ’ το τίποτα λούζεται φως.

Όταν κλαίνε οι θεατρίνοι
πριν την αυλαία στο καμαρίνι,
η νύχτα σκιάζεται
το σκοτάδι σέρνει φόβο κι εκεί

και σου θυμίζει πως στο σανίδι,
ο έρωτας γίνεται μόνο παιχνίδι
– δε σε χρειάζεται.
ν’ άλλη μια φυλακή.

Όταν φαντάζονται οι γραφιάδες,
εγκαινιάζουν νέους καιάδες
– κράτα απόσταση.
Τα γραφούμενα τέρατα άφταστα

Όταν γεμίζουνε οι φυλλάδες,
κρύβεται πίσω απ’ τις συστάδες
ψέμα με υπόσταση.
κι όνειρα σκοτώνονται άπιαστα

Όταν ακούς στα ραδιόφωνα
δικαστές που έχουν μικρόφωνα,
φώναξε «ένοχος»!
μπροστά στις βρώμικες φωνές

Έτσι χαλιούνται για όσα σκάρωσαν
και ξενερώνουν που δε σε σταυρώσαν·
χάνεται ο έλεγχος -μ’ ακόμα φταις

Δεν αντέχω πια να σε βλέπω έτσι γείτονα — τα πάντα ανέχεσαι
Κάποτε ορκιζόμουν ότι θα σε γλίτωνα — και τώρα κλαίγεσαι
κι όμως λυγίσαμε, κοιτά πως γείραμε — όσο κι αν σε στρίμωχνα
Αντί δυο ζωές, δυο φάσκελα πήραμε — άμοιρε γείτονα

Όταν φοβάσαι το αφεντικό σου,
ξέρεις ποιο είναι το μερτικό σου,
γι’ αυτό μη βιάζεσαι
Είσαι σαν όλα τ’ άβουλα σώματα

Όταν αγγίζεις τον ουρανό σου,
γίνεσαι ένα με το θεό σου
κι εξουσιάζεσαι.
και πέφτεις — πέφτεις στα γόνατα.

Όταν του διάολου δεις το χέρι,
κάπου προσεύχονται καλογέροι
μόνο για πάρτη τους.
Με δανεικές προσευχές

Κι όταν μιλάνε οι δεσποτάδες,
σκάβουν στη κόλαση χαραμάδες,
βγάζουν το άχτι τους.
γεννιούνται μόνο ένοχες.

Όταν μιλάς για λευτεριά,
κοίτα και λίγο απ’ τη μεριά
εδώ που βρίσκεσαι.
Η σκέψη για ελευθερία είναι ανθός,

Μπορεί να σου ‘βγαλαν τις χειροπέδες,
όμως σου κρέμασαν τρεις τενεκέδες
κι ούτε που θίγεσαι.
η ελευθερία όμως, είναι καρπός.

Όταν στη γη σκάβονται αυλάκια,
κάποιοι θάβουν μέσα φαρμάκια
κι εσύ τα ρεύεσαι.
Τις ρίζες φαρμακώνουνε,

Κι όσο μολύνουνε το νερό σου,
διασκεδάζεις με τον καιρό σου
κι ονειρεύεσαι.
οι ίδιοι παντού σε στριμώχνουνε

Κι όταν θα μοιάζεις με τάφου πλάκα
να μη σ’ ακούσω ποτέ μαλάκα
να μου κλαίγεσαι.
κι αναρωτιέμαι πως θα σε γλίτωνα,
Γιατί καυχιέσαι ότι έχεις τρόπο
να επιβιώνεις σ’ αυτόν τον τόπο
τα πάντα ανέχεσαι…
άμοιρε γείτονa

Δεν αντέχω πια να σε βλέπω έτσι γείτονα — τα πάντα ανέχεσαι
Κάποτε ορκιζόμουν ότι θα σε γλίτωνα — και τώρα κλαίγεσαι
κι όμως λυγίσαμε, κοιτά πως γείραμε — όσο κι αν σε στρίμωχνα
Αντί δυο ζωές, δυο φάσκελα πήραμε — άμοιρε γείτονα

Της Ευγενίας Μπουρνόβα, http://www.aixmi.gr, 17.3.11

Ο βομβαρδισμός που υφιστάμεθα για το ύψος του χρέους της χώρας, για το κόστος των διαφόρων υπηρεσιών, για το μέγεθος της διαφθοράς, για τα συμφέροντα που είναι πίσω και γύρω από το σύστημα Υγείας, στην αρχή λειτουργούσαν ως έναυσμα συνειδητοποίησης και θέλησης να μπει ένα τέρμα, ένα «δεν πάει άλλο». Τώρα, όμως, αν δεν υπάρξουν κάποια μέτρα και, κυρίως, αν δεν αρχίσουν το συντομότερο να εφαρμόζονται κάποια μέτρα, ο όγκος αυτός των δυσάρεστων πληροφοριών και των δυσεπίλυτων προβλημάτων μπορεί να λειτουργήσει αποκαρδιωτικά και να οδηγήσει τους πολίτες στην αδράνεια, με βάση την κατάληξη «δεν μπορεί να γίνει τίποτα, δεν ξέρει κανείς από πού ν’ αρχίσει, αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία»!

Ωστόσο, υπήρξε μια περίοδος ενός τουλάχιστον έτους, που το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας έδειξε ανοχή και αποδέχτηκε να συμμετάσχει στην κοινή προσπάθεια, αφού αποδέχτηκε μείωση των αποδοχών ελπίζοντας σε μια ανάκαμψη. Προς στιγμήν μάλιστα, κάποιοι πίστεψαν στην δίκαιη κατανομή των βαρών. Και πάλι οι ίδιοι διαψευστήκαμε.

Παρόλα αυτά, η οργή που μας κατέχει έναντι εκείνων που είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, τα 35 τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να καταλήξει σε συλλογική κατάθλιψη! Δεν μπορεί να συνεχίσουμε να λέμε ότι αφού δεν μπορούμε να βρούμε τα 22 δισεκατομμύρια είμαστε καταδικασμένοι να μην ελπίζουμε! Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι επειδή η χώρα είναι στην φάση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας δεν μας μένει τίποτα άλλο από την συλλογική παράλυση και την άκριτη αποδοχή λύσεων που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό. Ούτε η λύση περιορίζεται στον άκρατο ατομικισμό, στον οποίο ωθείται ο καθένας για να αποφύγει την ανεργία ή στην αύξηση της παραγωγικότητας, μέσω της προτροπής να δουλεύουμε περισσότερο!
Εξάλλου ένα σημαντικό ποσοστό δουλεύαμε πάντα πολύ και στηρίζαμε τον δημόσιο τομέα βάζοντας πάντα πλάτες. Και στο τέλος του χρόνου οι άνεργοι θα φτάσουν το 20% και δεν θα μπορούν να δουλέψουν καθόλου!
Δεν μπορεί να αυτομαστιγωνόμαστε κάθε μέρα επειδή η χώρα μας ζούσε με δανεικά και με δανεικά πληρωνόμαστε τους μισθούς μας! Χρειάζεται να αντιδράσουμε και εμείς και οι πολιτικοί μας, αφού συμφωνήσουμε σε ένα σχέδιο που να μας δίνει μια προοπτική. Δεν μπορεί να συμβιβαστούμε με την διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και την αποδοχή αντιδημοκρατικών επιλογών!
Η κάθε χώρα είναι καταρχήν μια κοινωνία και όχι το άψυχο ταμείο μιας επιχείρησης, που κάποιοι μας παρουσιάζουν ως επιχείρημα, ισχυριζόμενοι ότι «αν χρωστάς τα δανεικά και δεν μπορείς να πληρώσεις μπορεί να χάσεις και το σπίτι σου»! Ακόμα και οι τράπεζες ανέστειλαν προσωρινά τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις! Η λύση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή θα είναι αντιδημοκρατική. Και η χώρα μας χρειάζεται να αναδιοργανωθεί και η κοινωνία μας να γίνει κοινωνία των πολιτών και όχι των κολλητών, αλλά και η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει πολιτικές.

*Η Ευγενία Μπουρνόβα είναι καθηγήτρια Οικονομικής – Κοινωνικής Ιστορίας και Ιστορίας Πόλεων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε (13/3/11) τις αλλαγές στις σχολικές μονάδες της χώρας. ανάμεσα τους περιλαμβάνονται και συνενώσεις σχολικών μονάδων στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Συγκεκριμένα το δελτίο τύπου του υπουργείου αναφέρει: «Η διαδικασία των συνενώσεων – ιδρύσεων σχολικών μονάδων ολοκληρώνεται τώρα, έπειτα από δυο μήνες διαβουλεύσεων και ενδελεχούς μελέτης της κάθε περίπτωσης, του κάθε σχολείου. Εφαρμόζοντας το υπάρχον νομικό πλαίσιο, το Υπουργείο προχώρησε στις συνενώσεις και ιδρύσεις σχολείων προς όφελος του μαθητή, με κριτήρια πρωτίστως παιδαγωγικά.

Το Υπουργείο αλλάζει  το σχολικό χάρτη της χώρας, με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας στη Δημόσια Εκπαίδευση. Δημιουργούνται σχολεία που εξασφαλίζουν τις απαιτούμενες υποδομές αλλά και τον απαραίτητο αριθμό μαθητών ώστε να λειτουργούν παιδαγωγικά και να εφαρμόζουν άρτια το ωρολόγιο πρόγραμμα…»

Αναλυτικά οι αλλαγές για την περίοδο 2011-2012 είναι:

1)      Συνενώνονται το 6/θ  8ο Δημοτικό Σχολείο με το 6/Θ  9ο Δημοτικό Σχολείο και δημιουργείται το 12/Θέσιο 8ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Φιλαδέλφειας.

2)      Συγχωνεύονται το 3ο Γυμνάσιο με το 4ο Γυμνάσιο με όνομα του σχολείου 3ο Γυμνάσιο Φιλαδέλφειας

 

Στο θέμα τοποθετήθηκαν μεχρι στιγμης οι:

  • Δυναμη Πολιτών
  • Δημοκρατική Αριστερά

Στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύτηκε μελέτη για τη προστασία και ανάπλαση του Κηφισού ποταμού. Η ανάρτηση αυτή περιέχει πολλά σημαντικά στοιχεία για τον ποταμό καθώς και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.(εδώ)

 

Η παρουσίαση των  σχεδίων της μελέτης για την Περιβαλλοντική Ανάλυση του Κηφισού ποταμού & Ανάπλαση της Παρακηφίσιας Ζώνης της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν αντικείμενο της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας τον  Νοεμβρίου 2007, στο χώρο του Παγκόσμιου Πολιτιστικού ιδρύματος του Ελληνισμού της Διασποράς (Π.Π.Ι.Ε.Δ) Ανδρέας Παπανδρέου.

 

Υπεύθυνος για την παρουσίαση, ήταν ο διεθνώς αναγνωρισμένος για τις μελέτες του σχετικά με την ανάπλαση αστικών ποταμών (Τάμεσης), καθηγητής Αρχιτέκτονας – Πολεοδόμος Βασίλης Ζώτος, μαζί με την ομάδα των νεαρών αρχιτεκτόνων James Hall, Ναταλίας Κοκοτού, Κλαίρης Ξενοφώντος και Δημήτρη Σοφού (τη μελέτη είχαν συνδράμει επιστημονικά και οι ειδικοί σύμβουλοι Chris Gilbert και Μυρτώ Κολίρη).

Το ενδιαφέρον, τότε, του Δήμου δεν εστιάσθηκε στο μεγάλο θέμα της προστασίας και ανάπλασης αλλά επεκτάθηκε στα βελτιωτικά έργα (αντιπλημμυρικά) της κοίτης του ποταμού καθώς και σε εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης της νεολαίας με την διοργάνωση ποικίλων εκδηλώσεων με αποκορύφωμα το γνωστό River Party.