Το «Γάλα» (Sut), τουρκικη ταινια με σκηνες απο την επαρχια της Σμυρνης

Posted: Οκτώβριος 27, 2011 in ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Basak Köklükaya

SÜT

Melih Selcuk

 

 

 

 

 

 

 

Ο  Σεμίχ Καπλάνογλου ένας από τους πιο αξιόλογους σύγχρονους τούρκους σκηνοθέτες μας έδωσε τα τελευταία χρόνια τρείς αλληγορικές εικόνες για την πατρίδα του με τις ταινίες  «Αυγό», «Γάλα» και «Μέλι» που παρακολουθούν αντίστροφα τη ζωή του ίδιου ήρωα, ενός ονειροπόλου ποιητή, από την ωριμότητά του μέχρι τα παιδικά του χρόνια.

Το «Γάλα», που διαγωνίστηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο FIPRESCI.

Τα πλάνα του σκηνοθέτη είναι αργά εντυπωσιακά σαφώς επηρεασμένα από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, ενώ ο ήχος είναι καθοριστικός για το τι πρόκειται να συμβεί ιδιαίτερα στη σκηνή κυνηγιού στη λίμνη.

Το έργο είναι πλεγμένο πάνω στον καμβά των υπαρξιακών προβλημάτων ενός νεαρού ποιητή και των κοινωνικών-οικονομικών αλλαγών στην ευρύτερη περιοχή της επαρχίας της Σμύρνης. Η συνύπαρξη μικρών κτηνοτροφικών  μονάδων με φόντο τις νέες πολυκατοικίες αποτυπώνει χωρίς πολλά περιττά πλάνα τις αλλαγές που συντελούνται στη περιοχή.

Το μεγαλύτερο πάθος του Γιουσούφ είναι η ποίηση και ήδη οι πρώτοι του στίχοι έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Παραμένει όμως εγκλωβισμένος στη μικρή επιχείρηση γάλακτος που διευθύνει η χήρα μητέρα του. Το μέλλον της οικογενειακής επιχείρησης είναι δυσοίωνο, ενώ ο δεσμός της μητέρας του με τον σταθμάρχη της πόλης, ωθούν τον Γιουσούφ να μπει πιο γρήγορα στον κόσμο των ενηλίκων απαλλάσσοντας τον από ένα ιδιόμορφο οιδιπόδειο σύμπλεγμα που δεν του επέτρεπε να προσεγγίζει το άλλο φύλλο.

Είναι θαυμάσιος ο αλληγορικός τρόπος που ο σκηνοθέτης σπάει τον δεσμό χήρας μάνας με τον γιό όταν αυτή επιλέγει να μαγειρέψει την πάπια που έφερε από το κυνήγι ο εραστής της και όχι το ψάρι που είχε πιάσει ο γιός της.

Ο Καπλάνογλου “παίζει” με τις σιωπές, τους ήχους της φύσης, το παγανιστικό και το φυσιολατρικό μιας περιοχής, που στα σίγουρα δεν έχει εξευρωπαϊστεί,  που λαμβάνει χώρα η ιστορία ενός νέου με όνειρα και σχέδια για το μέλλον.

Στην υπόθεση του έργου, ο νεαρός Γιουσούφ, έχοντας αποφοιτήσει πρόσφατα από το σχολείο, αναζητεί αμήχανος τη νέα του ταυτότητα. Δεν είναι πολύ σίγουρος για το μέλλον του στην επαρχία. Ο σκηνοθέτης αναφερόμενος στην ταινία του σχολιάζει : «όλοι έχουμε μητέρες που αγαπάμε και είναι πολύ πιθανό πολλά να κρύβονται στο χρόνο που περνάμε μαζί τους, και στο χρόνο που δεν μπορούμε πια να μοιραστούμε μαζί τους. Εύχομαι να γίνεται αντιληπτό ότι οι ταινίες μου δεν είναι προσκολλημένες στην ιστορία που διηγούνται, δηλαδή στο σενάριο. Είμαι της γνώμης ότι ο χρόνος είναι η πρώτη ύλη του κινηματογράφου. Η έκφραση μου είναι απλή, υπολείπεται σε διαλόγους, σχηματίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της από οπτικές και ακουστικές λεπτομέρειες και επικεντρώνεται στο να μεταλαμπαδεύσει την αίσθηση του χρόνου που περνάει με κάθε ανάσα».

Είναι χαρακτηριστική η σκηνή της προξενήτρας που  λέει το φλιτζάνι μέσα από στιγμές σιωπής, αλλά και η προσέγγιση ότι η ποίηση δεν έχει ταξικούς περιορισμούς τοποθετώντας στο ρόλο ενός νέου εργάτη των ορυχείων ένα φίλο του Γιουσούφ που και αυτός θέλει να δημοσιεύσει ποιήματά του. Η παγανιστικής έμπνευσης σκηνής στην έναρξη του έργου σοκάρει τον θεατή.

Στον ρόλο του Γιουσούφ ο   Melih Selcuk και στο ρόλο της μητέρας η   Basak Köklükaya γνωστή και από τη συμμετοχή της στην ελληνική ταινία «Πολίτικη Κουζίνα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s