Αρχείο για Ιουλίου, 2012

Αντί σχολίου για τα όσα συμβαίνουν στην πόλη μας σήμερα κρίνω σκόπιμο απλά να υπενθυμίσω μόνο όσα ο Αριστοφάνης πριν 2.437 χρόνια είπε μέσα από τους ήρωες του έργου του «Ιππείς». Την σύνδεση με πρόσωπα, γεγονότα, συμπεριφορές  και πράγματα του σήμερα την αφήνω στην διακριτική σας ευχέρεια.

Ο Παφλαγόνας λοιπόν έρχεται αντιμέτωπος με τον Αλλαντοπώλη, η κωμωδία στηλιτεύει και χλευάζει τη δημαγωγία των πολιτικών και τη φαυλότητα της εξουσίας, το λαϊκισμό και τη ρουσφετολογία, τα μικροκομματικά συμφέροντα αλλά και την αφέλεια που πολλές φορές διακρίνει την κοινή γνώμη. Πρόκειται για την πιο μαχητική ίσως σάτιρα του Αριστοφάνη, η οποία, αν και αναφέρεται σε πρόσωπα και καταστάσεις του Πελοποννησιακού πολέμου, σχετίζεται απόλυτα με το σήμερα και τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει ο τόπος μας, μέσα όμως από την ανεπανάληπτα κωμική ματιά του μεγάλου μας ποιητή.

Το χορό τον αποτελούν οι ιππείς, η δεύτερη τάξη των Αθηναίων, ολιγαρχικοί και συντηρητικοί. Πήρε το πρώτο βραβείο στα Λήνια του 425 π.Χ. Αφορμή, η απροσδόκητη επιτυχία του Κλέωνα στη Σφακτηρία, που οφειλόταν στις στρατηγικές ικανότητες του Δημοσθένη. Θέμα της ο διασυρμός του Κλέωνα και της δημοκρατίας γενικά και συνηγορία για τη σύναψη ειρήνης με τους Σπαρτιατες.

Δυο υπηρέτες του Δήμου (που τον παρουσιάζει σαν ένα γέρο μισόκουφο και γκρινιάρη), ο Νικίας και ο Δημοσθένης, παραπονιούνται για τα βάσανα που υποφέρουν από έναν καινούργιο υπηρέτη, τον Παφλαγόνα (Κλέων). Αυτός, με τις κολακείες του και τη δήθεν μαντική ικανότητά του σέρνει από τη μύτη τον κύριό του και κάνει ότι θέλει. Οι δυο λοιπόν έκλεψαν, την ώρα που κοιμόταν μεθυσμένος ο Παφλαγόνας, τους χρησμούς, τους διάβασαν και είδαν, ότι θα τον νικήσει ένας άλλος ακόμη πιο χυδαίος και πιο πονηρός, ένας αλλαντοπώλης, ο Αγοράκριτος. Φώναξαν λοιπόν τον αλλαντοπώλη, του είπαν την τύχη που τον περίμενε – να γίνει κύριος της Αθηναϊκής Πολιτείας – και τον ενθάρρυναν να παλαίψει με τον Κλέωνα και θα τον υποστήριζαν οι ιππείς και όλοι οι τίμιοι άνθρωποι. Τότε φτάνει ο Κλέων μανιασμένος, φοβερίζοντας τους αντιπάλους, αλλά ο Δημοσθένης φωνάζει τους ιππείς, που χτυπάνε τον δημαγωγό.

Ο αλλαντοπώλης παίρνει θάρρος και στην πρώτη σύγκρουση με τον Κλέωνα τον νικά, γιατί φέρνει την είδηση πως φτήνηναν οι σαρδέλες και τους χαρίζει τα σαλατικά για το φαΐ τους. Ο Κλέων πηγαίνει στο συμβούλιο για να κερδίσει την υπόθεση και ο αλλαντοπώλης από κοντά. Τώρα ο Κλέων, που επιμένει, φέρνει την υπόθεση μπροστά στο Δήμο. Και εκεί όμως τον νικά ο αλλαντοπώλης, γιατί οι κολακείες, οι υποσχέσεις και τα δώρα του είναι μεγαλύτερα από του Κλέωνα. Τέλος φέρνουν και οι δυο τους χρησμούς που τους λένε στο Δήμο. Αλλά και πάλι νικά ο αλλαντοπώλης. Έτσι παίρνει την εξουσία και με ένα μαγικό φίλτρο ξανανιώνει το Δήμο και του φέρνει μια κοπέλα, την τριαντάχρονη Ειρήνη, να πάνε στην εξοχή. Ο Δήμος δηλώνει ότι μετανιώνει για τα λάθη που έκανε και υπόσχεται να φέρεται καλύτερα στο μέλλον. Τιμωρεί τον Παφλαγόνα, όχι αυστηρά, να ντυθεί τα ρούχα του αλλαντοπώλη και να πουλά αυτός πια αλλαντικά στις πύλες της πόλης.

Επειδή οι συνθήκες που ζούμε σήμερα τόσο σε τοπικό όσο και εθνικό επίπεδο μοιάζουν με αυτές παραθέτουμε το συμπέρασμα από τη μελέτη της Ελένης Ρέλλη με θέμα «  Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΔΗΜΑΓΩΓΩΝ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΠΛΗΘΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΠΟΛΕΜΟ»

«… Η αλόγιστη παροχή προνομίων στο λαό με σκοπό τον αποπροσανατολισμό του, η υποταγή του λαού στις επιθυμίες και στις παρορμήσεις των πολιτικών, η απουσία αντιλόγου, αλλά και οι συνθήκες πίεσης εξαιτίας του πολέμου, η πτώση των ηθικών αξιών, η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος με αθέμιτα μέσα, η σύγχυση ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα, συνθέτουν μεταξύ τους μια άρρηκτη αλυσίδα δεδομένων που επιφέρουν τη λαϊκή τύφλωση, αποτελώντας στοιχεία που θα αποκαλούσε κανείς “λάθη”  της ακραίας πλευράς της δημοκρατίας. Μόνο η αποκατάσταση της ισορροπίας και της λογικής θα μπορούσε να προκαλέσει   την ανατροπή της παρακμής στην οποία υπόκειται, σε αυτές τις περιπτώσεις, ο όχλος.»

πηγες:http://www.livepedia.gr,http://www.mytheatro.net/2012/06/ippis-toy-aristofanh.html