Αρχείο για Μαΐου, 2013

Image

Πρώτα να πω συγχωρητήρια στην Βιβή και τον Σταμάτη, αλλά τα περισσότερα σίγουρα στον Βαγγέλη. Να γιατί:

Την πρώτη θέση στην κατηγορία «Best Mission Concept», στον διεθνή διαγωνισμό καινοτομίας της NASA International Space App Challenge, κέρδισε το «Popeye on Mars», που αναπτύχθηκε από ομάδα Ελλήνων νεαρών επιστημόνων.

To International Space App Challenge 2013 αποτελεί ετήσια εκδήλωση της NASA που φέτος έλαβε χώρα το Σαββατοκύριακο 20-21 Απριλίου 2013 σε 83 πόλεις του κόσμου.
Στην Αθήνα διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας (Σ.Ε.Α) και το hackerspace.gr. Το παραγωγικό διήμερο είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την δημιουργία του «Popeye on Mars». Το «Popeye on Mars» είναι ένας ανοιχτού κώδικα λεπτομερής σχεδιασμός θερμοκηπίου με σκοπό την λειτουργία του στις αντίξοες συνθήκες της επιφάνειας του Άρη. Μέσω αεροπονικού συστήματος αναπτύσσεται σπανάκι, το οποίο παράγει οξυγόνο που συλλέγεται σε ειδική φιάλη. Είναι ενεργειακά αυτόνομο, χρησιμοποιώντας ως πηγή ενέργειας το ηλιακό φως και έχει κύκλο ζωής 45 ημέρες περίπου, με δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης του μετά από βασικές εργασίες συντήρησης.

Την νικητήρια ομάδα αποτελούν οι: Βαγγέλης Χλιάρας, Παναγιώτης Μπαϊράμης, Μάνθος Παπαματθαίου, Θεμιστοκλής Καραφασούλης, Λυδία Πολύζου, Χάρις-Κλειώ Κόρακα, Σωτήριος Παναγιώτου, Αγησίλαος Ζησιμάτος και Αλφρέδος-Παναγιώτης Δαμκαλής.

Στην διοργάνωση παγκοσμίως συμμετείχαν 9.000 άτομα και υποβλήθηκαν 770 προτάσεις εκ των οποίων 134 προτάθηκαν για διάκριση. Μόλις πέντε επιλέχθηκαν ως καλύτερες στις κατηγορίες τους, μέσα στις οποίες συγκαταλέγεται και το καινοτόμο «Popeye on Mars».

Video με την ομαδα

 

Πηγή: http://techit.gr/

Advertisements

Image

Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται οι πρόβες στο Τμήμα Θεατρικής Παιδείας του Δήμου Φιλαδέλφειας Χαλκηδόνας για το ανέβασμα του έργου «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε διδασκαλία της Γεωργίας Θεοδωρακοπούλου.

Μια Θεατρική Ομάδα με πλούσια δουλειά λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια στο Δήμο μας. Η συνέπεια στη δουλεία και η αγάπη τους για το Θέατρο επιβραβεύεται κάθε χρόνο από το κοινό της πόλης μας, το οποίο περιμένει με λαχτάρα να δει την δουλεία τους.  Έτσι πλησιάζοντας οι μέρες για τις παραστάσεις

8&9 Ιουνίου 2013 στο αίθριο του ΠΙΠΙΕΔ 8.30μ.μ.

αποτυπώσαμε την προσπάθεια που γίνεται σε μερικές φωτογραφίες σαν ένα μικρό δείγμα αγάπης και θαυμασμού για την δουλεία τους. Η διασκευή του έργου, η σκηνοθεσία, η χορογραφία και τα κουστούμια είναι της Γεωργίας Θεοδωρακοπούλου ενώ τη μουσική είναι του Σωτήρη Καραγιώργη.

Image

Πυκνές οι σημειώσεις στο κείμενο

Image

Η Λυσιστράτη με την Λαμπιτώ και σε δεύτερο πλάνο η Συμφιλίωση

Image

Ο Πρόβουλος με τον Σπαρτιάτη Κύρηκα

Image

ο Χορός …

Image

… και πάλι ο χορός

Image

Η Λυσιστράτη με την Κλεονίκη

Περισσότερα για την παράσταση μαζί με τα κουστούμια σε λίγες μέρες.

Η χαμένη εμπιστοσύνη

Posted: Μαΐου 18, 2013 in ΑΡΘΡΑ

Image

Η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα στην πολιτική μας παρέχουν σχεδόν πάντα την δυνατότητα για την συγκρότηση, την προώθηση και την εφαρμογή των βέλτιστων λύσεων σε υπαρκτά προβλήματα. Το πρίσμα μέσα από το οποίο ενδείκνυται να προσεγγίζουμε μια κατάσταση έχει δύο ξεχωριστές πτυχές, οι οποίες ενδεχομένως και να τέμνονται σε ορισμένα σημεία, μια αυτή της συλλογικής ευθύνης και του γενικού καλού και η άλλη, η αντίθετη, της ατομικότητας και της προσωπικής επίτευξής στόχων και επιδιώξεων.  Η κατηγορία των ατομικών επιδιώξεων περιλαμβάνεται στην μεγάλη κατηγορία των ομαδικών (συντεχνιακών) επιδιώξεων, αυτό που λέμε συλλογική διεκδίκηση, η οποία αν προσπαθήσουμε να την τοποθετήσουμε στο σύνολο της κοινωνίας θα διαπιστώσουμε ότι δεν παύει να παραμένει ένα τμήμα αυτής και να αποκτά τα έντονα χαρακτηριστικά της ατομικότητας. Με βάση σκέψης αυτή την προσέγγιση, της κατηγοριοποίησης δηλαδή των συμπεριφορών, η αντιμετώπιση και η τοποθέτηση έναντι των ατομικών αιτημάτων-επιδιώξεων και των αντίστοιχων ενός μέρους της κοινωνίας, δεν θα διαφέρει σημαντικά.

Στις σημερινές συνθήκες παρουσιάζεται με μεγαλύτερη ένταση το πρόβλημα πολλοί συμπολίτες μας να  ζουν στον μικρόκοσμο της οικογένειας και του εαυτού τους και να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση μέσα από αυτόν τον μικρόκοσμο αδυνατώντας ή  αποφεύγοντας να λειτουργήσουν εντός του συνόλου ως υπεύθυνοι πολίτες. Όμοια χαρακτηριστικά συμπεριφοράς διαθέτουν και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες, δηλαδή τοπικές κοινωνίες και συντεχνίες ενδιαφέρονται για το όφελος της ομάδας τους αδιαφορώντας για το συλλογικό καλό. Αυτές οι ομάδες κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στην κρατική μηχανή κατόρθωσαν να έχουν μετατρέψει το κράτος (σε κάθε μορφή έκφρασής του)σε εργαλείο ιδιοτελούς ικανοποίησης συντεχνιακών αιτημάτων και συμφερόντων.

Έτσι δημιουργήθηκε μια αντίφαση ανάμεσα στον θεωρητικό ρόλο του κράτους, ο οποίος είναι η προάσπιση και προώθηση του γενικού καλού, και στον πραγματικό ρόλο ο οποίος υλοποιείται καθημερινά και δεν είναι άλλος από την προώθηση και προάσπιση των συμφερόντων συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Πρόκειται για πλήρη αλλαγή στον προσανατολισμό του κράτους (όπου κράτος εννοούμε την κεντρική και τοπική εξουσία), το οποίο σε τελική ανάλυση λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας. Αυτή είναι ενδεχομένως και η κυριότερη αιτία της πολιτικής κρίσης που βλάπτει τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, η απώλεια της εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς μας εμποδίζει στην σύνταξη, αποδοχή και εφαρμογή ενός «κοινωνικού συμβολαίου» για το  συλλογικό καλό. Δεν έχουμε μόνο οικονομική κρίση αλλά και κρίση θεσμών, υπάρχει όμως μια χαραμάδα που λέγεται αποδοχή, του συνόλου σχεδόν της κοινωνίας, σε απαιτούμενες και επιβεβλημένες μεταρρυθμίσεις.

Πρώτη και μεγάλη μεταρρύθμιση είναι αυτή που πρέπει να επιβάλλουμε στον εαυτό μας απομακρύνοντας τις αρνητικές πλευρές, που εκφράζονται με τον ατομικισμό και τον συντεχνιασμό, είναι να ενισχύουμε τις θετικές, δημιουργικές και κοινωνικές αρετές μας και να περάσουμε από το στάδιο της αντιπαλότητας και της πόλωσης στο στάδιο της εποικοδομητικής σύνθεσης.

Δεύτερη μεγάλη μεταρρύθμιση είναι αυτή που πρέπει να επικρατήσει στην πολιτική, ο λαϊκισμός και οι συντεχνιακές νοοτροπίες πρέπει να αντικατασταθούν από την «αντικειμενική» αλήθεια.

Μόνο με την αλήθεια μπορεί να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη στην πολιτική. Πόσοι τώρα από εμάς μπορούν να ανεχθούν την αλήθεια είναι ένα άλλο μεγάλο ερώτημα που η απάντησή του βρίσκεται ίσως στις αναγκαίες εσωτερικές ψυχικές αλλαγές και στη δυνατότητα μας για  απαγκίστρωση από ιδεοληψίες, εγκλωβισμούς και εμμονές.